Πολιτικές προσωπογραφίες: Ο Διοικητής Βασίλης Τσίκαρης

Ο Βασίλης Τσίκαρης, διοικητής στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, είναι ένα δημόσιο πρόσωπο στο οποίο έχω ασκήσει σκληρότατη κριτική – να δεχτώ χάριν συντομίας, ίσως ενίοτε και άδικη - για πράξεις και παραλείψεις του, από τη στιγμή που τοποθετήθηκε με αμιγώς κομματικά κριτήρια, στο τιμόνι του μεγαλύτερου νοσοκομείου της ΒΔ Ελλάδας, και μετά… Και εννοείται πως θα συνεχίσω να το κάνω…

Αφορμή για τούτο εδώ το σημείωμα, αποτέλεσε μια κουβέντα με ένα φίλο - θα τον λέω Τάδε - ο οποίος επέμενε πως «είναι καλός ο Τσίκαρης…». Και το συλλογίστηκα… Και συμφώνησα με την άποψή του…

Ο Τσίκαρης δεν είναι λαμόγιο σαν εκείνα που έφεραν τις προηγούμενες δεκαετίες στα δύο νοσοκομεία της πόλης, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, υπάρχουν ουκ ολίγα «φρούτα» να μνημονεύσει κανείς…

Το… «καλός» όμως, όταν μιλάμε για μια θέση δημόσια που απαιτεί γνώσεις οικονομικών, μάνατζμεντ, διαχείρισης προσωπικού και βέβαια, διοίκησης, δεν αρκεί, φίλε μου Τάδε… Γιατί μέχρι να μάθει πως λειτουργεί το νοσοκομείο που είναι παρεμπιπτόντως ο μεγαλύτερος οργανισμός στη ΒΔ Ελλάδα – ξεπερνά ο προϋπολογισμός του ακόμα και αυτόν της Περιφέρειας Ηπείρου! – θα έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος. Δυσκολεύτηκε να μάθει το ωράριο των ιατρών, του πήρε έξι μήνες να αντιληφθεί πως η σύμβαση που υπέγραφε επί έξι μήνες για την καθαριότητα, είχε αδικαιολόγητα μεγάλη οικονομική απόδοση για τον εργολάβο και τώρα, βρίσκεται στη δίνη ενός διαγωνισμού για την πρόσληψη 199 εργαζομένων, από την οποία μπορεί να τον σώσει μόνο το ΑΣΕΠ.

«Λείπουν άνθρωποι σαν τον Τσίκαρη από το δημόσιο» συνέχισε ο φίλος μου… Η ακεραιότητα είναι προσόν και πιθανώς, ζητούμενο στο δημόσιο τομέα σήμερα, τω όντι. Και ο Τσίκαρης είναι ακέραιος αλλά η αξιοκρατία είναι απείρως πιο απαραίτητη σε μια κοινωνία που παράγει προσοντούχους νέους και τους χάνει στο εξωτερικό. Την αξιοκρατία αυτήν, την «έπνιξε» ο Τσίκαρης και πριν από αυτόν, ενδεχομένως οι Βάββες, οι Γεωργόπουλοι κα. κομματικοί εγκάθετοι που τοποθετήθηκαν σε θέσεις ευθύνης, με πρώτο προσόν, την κομματική ταυτότητα.

«Ο Τσίκαρης δεν είναι ανεπάγγελτος. Έχει την έδρα του στο Πανεπιστήμιο…» συνεχίζει ο Τάδε. Γιατί τότε, όμως, έπρεπε να περιπλανηθεί πολιτικά από το Περιφερειακό Συμβούλιο Ηπείρου, το Ινστιτούτο Παστέρ – που λόγω ειδικότητας, του ταίριαζε απείρως, σε σχέση με το κοστούμι του διοικητού – μέχρι τη βάσανο των υποψηφίων διοικητών στο ΠΓΝΙ, αν δεν ήταν η προσωπική φιλοδοξία αυτή που τον ώθησε να δοκιμάσει πράγματα διαφορετικά, προκειμένου να φτάσει σε έναν υψηλό στόχο;

Η άνοδος του Τσίκαρη είναι αντίστοιχη αυτής του ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον από το 2014 και μετά. Το Μάιο του 2014, βρέθηκε υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης Ιωαννίνων, στο ψηφοδέλτιο της Όλγας Γεροβασίλη «Ήπειρος Ανατροπής», όντας συνεργαζόμενος, διότι δεν ανήκε στο ΣΥΡΙΖΑ. Ξεκινώντας από την ΚΝΕ, το ΚΚΕ και ακολούθως τον Ενιαίο ΣΥΝ, το 1992 με τη διάσπαση τον βρήκε εκτός κόμματος, για να περάσει κάποια χρόνια ανένταχτος. Αρκετά αργότερα, αν και διατηρούσε σοβαρές επιφυλάξεις και διαφωνίες, στήριξε πολιτικά και συνδικαλιστικά το ΚΚΕ. Έθεσε μάλιστα, υποψηφιότητα με το ΚΚΕ στις εθνικές εκλογές το 2007 στο Νομό Τρικάλων και σε Νομαρχιακές εκλογές στο Νομό Ιωαννίνων. Τα πολιτικά του ίχνη χάνονται στη συνέχεια και δραστηριοποιείται μόνο, με τα συνδικαλιστικά των πανεπιστημιακών, μέχρι που στο πρόσωπό του ο ΣΥΡΙΖΑ, το 2014, εφαρμόζει το «άνοιγμα».

Στο «καλός» του φίλου μου τέλος, θα απαντούσα και κάτι άλλο για να ενισχύσω τις επιφυλάξεις μου: ενδημεί στη σημερινή πολιτική συγκυρία της χώρας, μια ομάδα ανθρώπων μεγαλωμένων στη διαμαρτυρία, στερημένων από εξουσία που η τύχη τους τα έφερε έτσι, ώστε σήμερα να έχουν το πάνω χέρι. Η αλαζονεία που βγάζουν στη συμπεριφορά τους αυτοί οι άνθρωποι, οφείλεται στην λανθασμένη αίσθηση που είχαν πάντα, ότι το σύμπαν τους χρωστούσε κάτι… Κι ότι σήμερα, τους το αποδίδει…

Το λάθος τους θα αποδειχθεί όταν παταγωδώς, επιστρέψουν στην πολιτική μοναξιά τους. Κι αυτή η ώρα δεν αργεί…