Αντί «Δηγμάτων»… Περί Κεντροαριστεράς

Το αποτέλεσμα των προχθεσινών εκλογών για την ανάδειξη του ηγέτη του υπό διαμόρφωση φορέα της Κεντροαριστεράς, είναι βέβαιο πως γέμισε με ικανοποίηση και ανακούφιση τον κόσμο που από το 1981 και εντεύθεν ψήφιζε ΠΑΣΟΚ και ο οποίος με τίποτε, δεν θέλει να δύσει ο ήλιος… Εύχομαι ωστόσο, να μη σήμαναν αυτές οι εκλογές το τέλος της «Κεντροαριστεράς», όπως ο όρος φορτίστηκε θετικά, μετά την εκδήλωση συμμετοχής στις εκλογές της 12ης Νοέμβρη, προσώπων εκτός κομματικών τειχών, όπως ο Γιώργος Καμίνης και ο Σταύρος Θεοδωράκης.

Εδώ και καιρό, υπήρχε η προδιάθεση στον κεντρώο κόσμο πως αν πρόεδρος δεν έβγαινε κάποιος… ΠΑΣΟΚ, το όλο εγχείρημα θα δοκιμάζονταν ισχυρά, από την απογοήτευση στη μεγάλη και σίγουρη θεμελιακή βάση του. Τώρα που κέρδισε το ΠΑΣΟΚ, Γεννηματά – Ανδρουλάκης, ο κίνδυνος αυτός εξέλιπε, γεννιέται όμως, η ανησυχία μήπως το ΠΑΣΟΚ σα λύκος, απλά φορέσει την προβιά της νέας Κεντροαριστεράς αλλά κρατήσει τα κακά χούγια του ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό είναι σημαντική η περαιτέρω συμμετοχή στη συγκρότηση του νέου φορέα, των υγειών δυνάμεων που στήριξαν Καμίνη και Θεοδωράκη - χωρίς αυτό να σημαίνει πως όσοι ψήφισαν τους δύο πρώτους, δεν είναι υγιείς - ώστε να υποστηρίξουν κρίσιμους κανόνες ορθολογισμού, αξιοπιστίας, αξιοκρατίας, για τη δημιουργία ενός σύγχρονου, προοδευτικού κόμματος… Διαφορετικά, η νέα Κεντροαριστερά θα αποτελέσει ένα γήπεδο εσωτερικών ξεκαθαρισμάτων, ανάμεσα στους Φωφικούς και τους Ανδρουλακικούς.

Η συμμετοχή στις προχθεσινές εκλογές δεν ήταν αναπάντεχα μεγάλη αλλά ούτε και μικρή ασφαλώς. Ήταν στα επίπεδα που χρειάζονταν ο χώρος για να σταλούν τα μηνύματα της ανάκαμψης στο ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, αλλά και στη ΝΔ και δευτερευόντως, για να τονωθεί αφενός και η ψυχολογία των υποστηρικτών του χώρου και αφετέρου, ίσως, να πειστούν να ξαναδούν με καλό μάτι το παλιό ΠΑΣΟΚ, παλιοί ψηφοφόροι του που στο μεταξύ, έγιναν ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν προϋποθέτει ωστόσο, την ευοίωνη συνέχεια του εγχειρήματος, από μόνη της η συμμετοχή στις εκλογές, αν πολύ περισσότερο συνειδητοποιήσουμε πως τουλάχιστον το 70% των ψηφοφόρων είναι ΠΑΣΟΚ και πήγαν για να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ.

Η αποτυχία των Καμίνη και Θεοδωράκη ήταν, νομίζω, σε δύο κατευθύνσεις: α) δεν κατάφεραν να προσελκύσουν κόσμο εκτός κομματικών γραμμών, όπως ήλπιζαν – και ελπίζαμε πολλοί – να έλθουν να ψηφίσουν και β) δεν έπεισαν όσους ψήφισαν, για τις ηγετικές τους ικανότητες.

Δύο επίσης, στοιχεία είναι χαρακτηριστικά: ο μεν Καμίνης, στην Αττική, όπου οι δυνάμεις της Γεννηματά και του Ανδρουλάκη είναι μειωμένες σε σχέση με τα πανελλαδικά ποσοστά τους, υπερβαίνει ελάχιστα τον πανελλαδικό του μέσο όρο. Εντός έδρας δηλαδή, ο Δήμαρχος Αθηναίων δεν έπεισε, όσους τον έκριναν και με όρους αποτελεσματικότητας πιθανόν, στα καθήκοντά του τα αυτοδιοικητικά. Ο δε Θεοδωράκης πήρε 215 σταυρούς στο Νομό Ιωαννίνων. Το «Ποτάμι» είχε πάρει αντίστοιχα, τον Σεπτέμβριο και τον Ιανουάριο του 2015, 3.021 και 5.603 σταυρούς. Συμπέρασμα: ο Σταύρος κατέβηκε στις εκλογές της Κεντροαριστεράς, χωρίς καν το «Ποτάμι» του.

Για τους δύο τέλος, είχα κατά καιρούς επισημάνει πως η προεκλογική στρατηγική τους χώλαινε. Ο μεν Καμίνης αντιμετώπιζε για καιρό, σχεδόν φοβικά όσους του έτειναν χείρα βοήθειας αλλά δεν τους γνώριζε, ο δε Θεοδωράκης έδινε την εντύπωση πως θα καταφέρει να προσελκύσει τόσο κόσμο στις εκλογές που δεν είχε ανάγκη τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και σχεδόν, σνομπάριζε τους τελευταίους.

Το αποτέλεσμα διαγράφεται ως αναμενόμενο, ως εκ τούτου, με πρώτη και με μεγαλύτερη διαφορά από εκείνη που κατέγραφαν οι δημοσκοπήσεις, την Φώφη Γεννηματά και δεύτερο, επίσης υψηλότερα του αναμενόμενου, τον Νίκο Ανδρουλάκη. Δίνει την εντύπωση λοιπόν, το αποτέλεσμα, πως οι εκλογές ήταν μια «υπόθεση ΠΑΣΟΚ».

Ψήφισαν συνταξιούχοι, ελευθεροεπαγγελματίες και πιθανά δημόσιοι υπάλληλοι – εικάζω, αισθητά πολύ λιγότεροι σε σχέση με τους υπόλοιπους – και λίγη νεολαία, δυστυχώς… Όλοι τους, αν δεν είναι βέβαιο πως θα ψηφίσουν Συμπαράταξη στις επόμενες εκλογές, ήθελαν ένα «σπρώξιμο» να το κάνουν και την αφορμή τους έδωσε η εσωκομματική αναμέτρηση για να το πράξουν. Προχθές, πήγαν στις κάλπες με διάθεση να τιμωρήσουν το ΣΥΡΙΖΑ για τα ψέματά του, τις αντιφάσεις του, τους χιλιάδες πειραματισμούς του στην κυβερνητική του θητεία, σε όλα σχεδόν τα επίπεδα της ζωής μας. Λιγότερο, θαρρώ, πήγαν από κίνητρα πολιτικά… σοσιαλδημοκρατικών ιδεωδών.

Ενδεχομένως, ψήφισαν εκείνη που θεωρούν ικανότερη να ενώσει το χώρο ή ψήφισαν με γνώμονα το ηλικιακό κριτήριο, έναν εν δυνάμει αντι-Τσίπρα – δε θέλω να πιστεύω πως κάποιοι ψήφισαν πιεζόμενοι από παλαιοκομματικούς μηχανισμούς…

Στο δια ταύτα, ο Καμίνης δεν έχασε κάτι, ο Θεοδωράκης – προβλέπω – διέλυσε το κόμμα του, οι υπόλοιποι ίσως, κέρδισαν κάποιους πόντους στο εσωκομματικό πεδίο – εννοώ τους Μανιάτη, Ραγκούση και Γάτσιο.

Άπαντες οφείλουν τώρα, να συμβάλλουν στη συγκρότηση ενός ενιαίου φορέα, σύγχρονου, με νέες ιδέες, ελκυστικού στους νέους ανθρώπους, αξιόπιστου στις θέσεις του και στην αντιπολίτευση που θα ασκεί στο εξής, στην παλαβή διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Η Κεντροαριστερά έχει ανάγκη και τους επτά υποψηφίους, όχι για να αθροιστούν ποσοστά πια, αλλά για να συμβάλλουν από τη μεριά του ο καθένας, σε κάτι μεγαλύτερο, που έχει ανάγκη η χώρα.

Το καινούργιο δεν γεννήθηκε ακόμα. Η βάση του θα είναι κατά κόρον, «παλιά υλικά», γιατί έτσι επέλεξε ο κόσμος. Στο χέρι των συνιδρυτών είναι να αφήσουν στο παρελθόν τους διαχωρισμούς περί νέου και παλιού, με το αποτέλεσμα της ζητούμενης πολιτικής σύνθεσης, γιατί, ούτως ή άλλως, η παραπάνω διάκριση έχασε το νόημά της, στα χείλη του Αλέξη Τσίπρα…

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « ΔΗΓΜΑΤΑ 9/11/2017 ΔΗΓΜΑΤΑ 16/11/2017 »